Witam,pierwszy raz zwracam się na forum w takiej sprawie, bo można powiedzieć, że sercowej. Przytoczę w skrócie, jak wygląda sytuacja. Jeśli chcecie, oceniajcie, opieprzajcie... Na to jestem odporna. Potrzebuję pomocy, jakiejś dobrej rady, może ktoś mi jej idzieli, stąd nowy wątek na ten z chłopakiem prawie dwa lata (we wrześniu będzie druga rocznica), związek niczym bajka. Mieszkamy w dwóch innych miastach. On spokojny, ambitny, perfekcjonista, ja dziewczyna wybuchowa, odważna, choleryczka, mająca zawsze to, czego chce. Przepraszam za nieskromność, ale tak właśnie sądzę (mam na myśli tu Prawo Przyciągania, jeśli wiecie, o co chodzi). Wyprowadziłam się w tym roku na początku lutego z domu, zamieszkałam jako lokatorka ze sparaliżowaną babcią, co ułatwiło mi wiązanie koniec z końcem co do opłat za mieszkanie. Musialam poszukać pracy, więc udało mi się już zaklepać w grudniu w Urzędzie Miasta robotę jako rachmistrz spisowy w Międzynarodowym Spisie Powszechnym Ludności i Mieszkań (ciekawa praca swoją drogą). Wszystko układało się tak, jak chciałam. Mieszkanie prawie, że za darmo, super punkt (bo mieszkałam zdaleka od centrum), praca znaleziona i najlepszy chłopak na świecie. Żyć nie styczniu miałam trzy dni szkolenia w związku ze spisem i tam poznałam pewnego chłopaka. Jestem raczej ładną dziewczyną, choć nie mi oceniać, widziałam, jak faceci się na mnie gapią... Pierwszego dnia nie rozmawiałam z tym chłopakiem, zdawkowe "cześć", tyle. Następnego dnia siedział już naprzeciwko mnie, a trzeciego więcej już rozmawialiśmy. Dostaliśmy jakoś dwa tygodnie później terminale (telefony HTC z programem do spisu) z numerem Orange, gdzie między wszystkimi rachmistrzami i liderem mieliśmy darmowe SMS-y i połączenia. Napisałam do wszystkich rachmistrzów podczas obchodu przedspisowego, jak im idzie. Czysta ciekawość i mała uprzejmość z mej strony. Zaczęłam więcej pisać z tym chłopakiem, że nasze wiadomości naprawdę były długie, a ja... zauroczyłam się. Nie znając kompletnie faceta, mało o nim wiedząc, tyle, co z SMS-ów. Nie mam prawa jazdy, a niestety obchód przedspisowy nie należy do przyjemnych, bo dostaje się różne tereny do spisu, a że zima pełną parą, to nie uśmiechało mi się jeżdżenie rowerem po kilka kilometrów... Na wioskach też są psy, co dodatkowo mnie demotywowało. Pech chciał, że tacie jakiś koleś wjechał w tył samochodu i samochód na ponad miesiąc był odstawiony (długo, bo kijowego blacharza wziął, ale nie wtrącałam się). Nie mialam czym się przemieszczać, więc jeździłam w trochę cieplejsze dni rowerem, ale jak raz wyskoczył mi pies... o zgrozo, ze łzami w oczach wróciłam do domu, jak szybko tam przyjechałam. Napisałam o tym temu chłopakowi, a on zaproponował mi pomoc, że dwa dni temu kupił samochód, że rozumie. Umówiliśmy się na dany dzień, godzinę, zrobiliśmy najpierw jego teren, potem trochę mojego... Swojemu chłopakowi o wszystkim pisałam, że jadę z kolegą z pracy robić obchód, bo zimno, psy... Był zazdrosny, zawsze jest, ale... ufał mi. Jeździłam z nim trzy dni, już po drugim dniu... chciałam go. Nie chciałam zranić mojego chłopaka, ale to było silniejsze ode mnie... Super nam się rozmawiało, choć nie był na pewno lepszy od mojego chłopaka. Nawet urodą nie zachwycał. Sama nie wiem, co w nim zobaczyłam. Zaprosiłam go do siebie po ukończeniu spisu, żeby uczcić, że zakończyliśmy obchód. Śmiałam się, że musimy razem wypić wino. Chciałam oddać za paliwo, a on, żebym zatem kupiła to wino, że nie chce pieniędzy. Zakupiłam dwie butelki słodkiego wina... Ciągnęło mnie do niego, ale wmawiałam sobie, że przecież mam chłopaka, po prostu pogadamy i tyle, wypijemy trochę, obejrzymy film na komputerze... Zwierzyłam mu się, że coś do niego czuję, że to na pewno nie jest miłość, że pociąga mnie w jakiś sposób... Zaczęłam się bać, że jak to możliwe, nie chciałam tego czuć! Chciałam, żeby to mój chłopak był najważniejszy! Nie umiałam czuć tego, co chciałam, to było ponad mnie... Długo rozmawialiśmy, dziwił się, że nic nie mówię o chłopaku, ale jak zaczęłam, nie mogłam skończyć. Zaczęłam wątpić, czy to, co czuję do swojego chłopaka jest prawdziwe, bo jak to możliwe, kochać i zauroczyć się w kimś innym? Nie przestałam go kochać, ale pojawiły się wątpliwości. Chłopak NIGDY mnie nie skrzywdził świadomie, mieliśmy male spięcia, ale nigdy nie były to kłótnie, awantury. Jak w bajce... Zaczęłam się martwić, mieć straszne doły, nie umiałam skupić się na niczym, zero apetytu - co się ze mną dzieje? Tej nocy, kiedy piliśmy wino, rozmawiałam z tamtym chłopakiem (przepraszam, że nie używam imion, może to trochę komplikuje, ale wolę, żeby tak zostało), powiedziałam, co się dzieje, mam słabą głowę i kołowało mi się w niej. Umysłowo byłam jak najbardziej trzeźwa, tylko jak chodziłam, to trochę gorzej, a tylko dwie lampki wypiłam... Wytrzeźwiałam, bo więcej już nie piłam, film się skończył. Właściwie więcej gadania było i już wiedziałam, że zaproszę go kolejny raz, jeszcze jedna butelka została. Tej pierwszej nocy pocałowałam go. Tak, zdradziłam. Szybko odunęłam się, ale co z tego? Był kolejnej nocy, zaszliśmy dalej i w sumie było ich cztery. Zdradziłam mojego chłopaka, coraz więcej wątpliwości... Zaczęłam myśleć, czy nie zerwać. Nie dla tego drugiego, bo on nic do mnie nie czuł. Od samego początku wiedziałam na czym stoję i świadomie, głupia, brnęłam w to dalej! Wiedziałam, że mnie nie pokocha, ale tak mnie pociągał! Wiedziałam, że nie mogłabym z nim być w przyszłości, nie wyobrażam sobie nawet tego. Traf chciał, że wyjechał do kolegi (jak się okazało, to również mój kolega) za granicę i miałam czas na przemyślenia. Powiedziałam też chłopakowi, że potrzebuję czasu, że jest źle, że wątpię. Wtedy mieliśmy półtora roku związku za sobą i to było... straszne. Oboje płakaliśmy, nie wiedziałam, co robić, bo nadal kochałam swojego chłopaka, ale nie umiałam spojrzeć na niego, jak wcześniej. Miał też inne kłopoty, z których ciągle mi się zwierzał, w ogole nie widziałam go wesołego, za każdym razem, kiedy się spotykaliśmy, był smutny, a ja przez to też się w to zagłębiałam i nie miałam humoru...Więc tak, tamten wyjechał, chłopakowi powiedziałam, że potrzebuję czasu, że wszystko muszę przemyśleć. Zaczął podejrzewać, że chodzi o kogoś trzeciego, podejrzewał też właśnie tego, co z nim pracuję. Mówiłam, że to nie to, kłamałam, a raczej okłamywałam siebie, bo wiedziałam, że nie mogę być z tamtym facetem. Mijały dni, a ja stan depresyjny... zero chęci do życia, łzy, nieprzespane noce, bo co ja głupia robię i co mam robić dalej? Chłopak nie wie, że go zdradziłam...Odcięliśmy się od siebie telefonicznie, bo mieszkamy w innych miastach, zwierzył się jednej koleżance, bo nie miał w sumie nikogo prócz mnie, że wyjeżdża nad morze. Nic o tym nie wiedziałam, dowiedziałam się dopiero od siostry tej koleżanki przypadkowo i doznałam szoku. Tak to mną wstrząsnęło, że momentalnie sięgnęłam za telefon, a tu poczta... Dzwoniłam co pół godziny, dopiero w nocy włączył telefon, odczytał pewnie moje wiadomości, ale cisza tylko się odzywała do mnie po sygnale. Odpisał, było naprawdę źle... żałowałam wszystkiego, co zrobiłam, dotarło do mnie, jak go kocham. Spotkaliśmy się po jego powrocie, powiedziałam mu wszystko, co zaszło... Tylko że on już nie płakał, tylko ja, że ten wyjazd dodał mu sił, że wie, że jest kimś i że byłby w stanie beze mnie żyć, a ja wiedziałam, że byłoby mi ciężko. Mówił, że nadal mnie kocha, ale nie ufa. Nie wiem, jak to nazwać, bo nie wierzę w przypadki, ale przed wyjazdem na uczelni miał temat zdrady na psychologi i dzięki temu... wybaczył mi. Dziewięc godzin musiał słuchać wykładów i to mu pomogło zrozumieć moje zachowanie. Do tej pory nie wiem sama, dlaczego to zrobiłam, bo nie chciałam nikogo zranić... Od tamtego momentu minęły 3 miesiące, jesteśmy ze sobą nadal, ale to, co przeszliśmy przez pierwszy miesiąc po mojej zdradzie... piekło. Nie, nie były kłótnie, on nie krzyczał na mnie, nawet mnie nie winił, bo patrzył na to wszystko psychologicznie, że to jego trochę też wina, że nie dał mi tego, czego potrzebowałam... Wolałam już momentami, żeby wydarł się na mnie. Jestem taka beznadziejna, jak to możliwe, że spotkałam takiego mężczyznę? Ciągle mi teraz mówi, że jeśli mi nie zaufa, to nikomu innemu. Były momenty, że było lepiej, niż na początku. Powtarza, że mnie kocha, że jestem piękna... Chcę, żeby było dobrze, ale on nie potrafi sobie poradzić z tym, co zrobiłam. Tłumaczy sobie, ale ciągle o tym myśli. Mam również z tym problem, bo przestałam czuć do tamtego chłopaka, co czułam. Poszłam na domówkę, bo wrócił do kraku ten kolega nasz wspólny i zobaczyłam, jak on się zachowuje (ten, z którym zdradziłam chłopaka, bo też był na dowówce). Wiedziałam, że jara, ale nie że aż tyle! To mnie tak zaskoczyło... W ogóle w towarzystwie był inny niż przy mnie. Zaślepiona byłam. Możecie mnie opieprzyć (nie będę przeklinała), bo byłam głupia i to bardzo. I mam szczęście, że chłopak nadal chce ze mną być. Byliśmy ostatnio oglądać pierścionki zaręczynowe. Gdybym nie zrobiła tego, co zrobiłam, byłabym już jego narzeczoną, powiedział, że chciał mi się oświadczyć w święta wielkanocne. Spieprzyłam wszystko. Nie mogę sobie wybaczyć, nadal płaczę, bo chcę dać jemu szczęście... Nieważne już to, co ja czuję, ale byle on był szczęśliwy! Chciałabym, aby na nowo zaczął mi ufać. Wiem, że jest potrzebny czas, muszę być cierpliwa, ale może doradzicie mi, może powinnam coś zrobić, aby pokazać mu, jak bardzo mi zależy? Naprawdę go kocham! Nie jest to moje "koło ratunkowe", bo tamten mnie olał, czy ja jego. Wiem, że zrobiłam największy błąd, jaki mogłam zrobić... Obecnie szanujemy się, spotykamy, ale wiem, że nie ufa mi, bo mówi, co czuje. Szczerość to podstawa, której wcześniej zabrakło... Obecnie jest inaczej. Zaufanie to fundament, który podburzyłam... Wiem, że będziemy razem dalej, ale chcę, żeby było lepiej. Nie popełnię już żadnego błędu świadomie w taki sposób, nie chcę go krzywdzić. Nie pisałam wcześniej, bo było już lepiej, a teraz zaczynają się powroty jego wspomnień i chcę to zaleczyć. Czy jest jakiś sposób, abym mogła szybciej odzyskać jego zaufanie? Uważacie, że jeśli się zdradzi, to nie można kochać? Otóż można. Sama byłam osobą z zasadami, że jeśli zdrada - won! Jak widać, sama ją złamałam i zupełnie inaczej na to patrzę. Nie puszczam się, nie jestem dziewczyną z dyskotek. Moja wypowiedź jest bardzo długa, przepraszam. Może jednak ktoś odpisze, pomoże. Staram się mieć więcej empatii i wyrozumiałości dla świata, który gryzie mnie w dłonie.

Ja też straciłam najlepszą przyjaciółkę byłyśmy od 1 klasy nie rozłączne przez 6 lat.Nie długo minie 7 lat jak się znamy a już ze sobą prawie nie rozmawiamy co jest strasznie przykre.Ona poszła do innej klasy i zadała się z inną koleżanką ja mam jeszcze 4 przyjaciółki więc nie jest tak źle.;d.A Ty i Maja olejcie ją jak ona was olała to wy ją taka przyjaciółka to

Jak poukładać sobie relacje z najlepszą koleżanką, gdy na horyzoncie pojawia się nowa miłość? Dotychczas to ona była najważniejsza. Twoja najlepsza przyjaciółka, bliska jak siostra. Zwierzałaś jej się ze wszystkiego. Była przy tobie przy wszystkich miłosnych i życiowych niepowodzeniach. Świętowała z tobą sukcesy. Wspierała cię, gdy tego potrzebowałaś. Spędzałyście ze sobą każdą wolną chwilę. Nic by się nie zmieniło, gdyby nie on. Twój nowy chłopak. Straciłaś dla niego głowę i teraz to z nim chcesz spędzać czas. Każdą minutę. Dzień i noc. Przyjaciółka idzie w odstawkę, zaczyna czuć się zaniedbana. Ma do ciebie żal, szczególnie gdy w jej życiu nie dzieje się najlepiej. A ty jesteś między młotem a kowadłem. Problem porusza jedna z internautek, która na forum pisze: „Nowa miłość, a co ze starą przyjaźnią? Jak to u was było? Przyjaźnicie się z jedną osobą przez lata, uważacie, że nic was nie rozdzieli, aż wasza przyjaciółka/przyjaciel znajduje partnera i co się okazuje? Idziesz w odstawkę, wiadomo, że miłość jest najważniejsza w życiu, ale by kilkumiesięczny związek stawiać tak, aby zrywać kilkuletnie przyjaźnie? Jak to u was było? Jak się zachowali wasi przyjaciele? Jak wy się zachowałyście, gdy znalazłyście drugą połówkę?”. Mnóstwo jest internautek, które znają to z autopsji – zarówno spychano je na boczny tor, jak były tymi, które na ten tor spychały. „W chwilach zaćmienia hormonami i opętania uczuciami owszem, szłam w odstawkę. Jednak sama też przyjaciółki odstawiałam niesiona na skrzydłach miłości, więc nie miałam pretensji. Za to symptomatyczne zawsze było, że wraz z pierwszymi chmurami na lazurowym niebie uczucia moich przyjaciółek wracały do mnie po wsparcie, po rozmowę, pocieszenie i znowu wszystko nabierało dawnych kształtów. A gdy ich związki legły w gruzach, to już w ogóle stawałyśmy się znowu nierozłączne na jakiś czas. Aż do pojawienia się kolejnego obiektu na horyzoncie” – odpowiada laisla. Schemat zazwyczaj jest więc podobny – zafascynowanie chłopakiem, poświęcanie mu wolnego czasu kosztem spotkań z przyjaciółką (często połączone z jej rozczarowaniem i pretensjami), lecz gdy w związku zaczynają pojawiać się pierwsze zgrzyty, ona znowu staje się ważna i to u niej szukasz oparcia. A gdy okazuje się, że relacja z chłopakiem nie jest tak silna, jak ci się wydawało, i rozstajecie się, znowu spędzasz z nią każdą chwilę, wypłakując się na jej ramieniu i u niej szukając pocieszenia. Oto, co pisze jedna z internautek: „Wiadomo, że kiedy pojawia się partner, trzeba zorganizować czas i dla przyjaciół zostanie mniej, ale zawsze można go sprawiedliwie podzielić. Dobry związek nie może ograniczać. Zawsze trzymam się zasady: facet jest, ale jutro może już go nie być. Przyjaciele zostaną”. Oczywiście może się okazać, że oto znalazłaś swoją drugą połówkę i już się z tym mężczyzną nie rozstaniesz. Oby tak było! Gdyby jednak coś poszło nie tak, nie chciałabyś, żeby nagle się okazało, że nie masz też przyjaciółki, prawda? Dlatego nie zapominaj o niej. W dzisiejszych czasach form kontaktu jest mnóstwo – czasem wystarczy jeden telefon, by znajomość odżyła, choć nic nie zastąpi kontaktu osobistego i o tym też pamiętaj. Wysyłaj jej zdjęcia (przez maila, MMS-y, komunikatory), piszcie sobie wiadomości, interesuj się jej sprawami. Fakt, że chwilowo ona nie ma tak bujnego życia osobistego jak ty, nie musi oznaczać, że nic się u niej nie dzieje. Prawdziwa przyjaźń przetrwa wszystko „Ja przyjaciół/znajomych nie odstawiam” – dorzuca inna internautka. „Ale siłą rzeczy mam dla nich mniej czasu i kontakt się robi bardziej telefoniczny niż osobisty. Mamy ustalone, że jak ktoś poczuje się zaniedbany, to ma głośno krzyczeć i opieprzać, i na razie ten system zdaje egzamin. Natomiast miałam wieloletnią przyjaciółkę… Mój spory udział w jej wygrzebaniu się z toksycznego związku i związanie z facetem, któremu intensywnie kibicowałam… No i odbiło jej, odcięła się, o zaręczynach, ślubie dowiedziałam się z portali społecznościowych. Opadły teraz chyba pierwsze emocje, bo zaczyna szukać kontaktu – niestety, ja już tego kontaktu nie potrzebuję i nie chcę”. Wnioski? Dla chcącego nic trudnego – przy odrobinie silnej woli i zaangażowania można pogodzić spotkania z nową miłością ze spotkaniami z przyjaciółką. Zresztą poznanie chłopaka jest dobrym testem dla przyjaźni: jeśli była trwała i zbudowana na solidnych fundamentach, nie powinna się rozpaść. Internautka Narrhien sumuje: „Dla mnie to jest naturalne, że po wejściu w poważny związek czasu dla przyjaciół jest mniej. A po zamieszkaniu razem, podjęciu pracy, urodzeniu dzieci jest go jeszcze mniej. Taka jest kolej rzeczy. Doba nie jest z gumy. Na szczęście prawdziwa przyjaźń nie rozpadnie się z powodu rzadkiego kontaktu. Można widywać się rzadko, a mieć stały kontakt telefoniczny i wiedzieć, że można na siebie liczyć”. Ewa Podsiadły-Natorska Brzmi znajomo? Pewnie tak, choć to marne pocieszenie, że inni mają tak samo i podobna sytuacja ma miejsce za każdym razem. Z drugiej strony, skoro już wiesz, jak to działa, możesz spróbować poukładać sobie relacje i z nowym chłopakiem, i z najlepszą przyjaciółką. W jaki sposób? Jeśli to ty kogoś poznałaś i twoja przyjaciółka idzie przez to w odstawkę, pomyśl o spotkaniach we trójkę. Dobrze by było, żeby ona i on lepiej się poznali – to ważne również z tego względu, że zakochana osoba często patrzy na partnera przez różowe okulary, nie dostrzegając sygnałów świadczących o tym, że to niekoniecznie jest ktoś dla ciebie. Ale uważaj, by z tymi spotkaniami nie przesadzić. Weronika pisze: „Ja miałam taką koleżankę, która co prawda kontaktów ze mną nie zrywała, ale wprowadzała każdego faceta w nasze sprawy i jeśli gdzieś jechałyśmy, to zawsze z misiuniem. Ostatecznie urwał nam się kontakt, przyznam, że trochę z tego właśnie powodu”. Już rozumiesz? Nie można przekroczyć pewnej granicy. Fascynacja nowym chłopakiem nie może oznaczać, że opowiadasz mu o wszystkim, co dzieje się u twojej najlepszej koleżanki. Jej sprawy pozostają jej sprawami. Wasze wspólne sekrety – waszymi wspólnymi sekretami itd. Gdy wybieracie się na zakupy, nie musisz zabierać go ze sobą. Ona na pewno nie będzie czuła się w takim trójkącie komfortowo i może zacząć unikać z tobą spotkań. A przecież zupełnie nie o to chodzi. Spotkania we troje od czasu do czasu są w porządku, ale zachowaj zdrowy rozsądek. Przyjaciele zostaną Gdy uda ci się wyważyć proporcje między twoimi spotkaniami z nowym chłopakiem a waszymi spotkaniami we trójkę, pomyśl również o tym, by znaleźć czas tylko dla niej. Wszyscy żyjemy w niedoczasie i to zrozumiałe, że każdą wolną chwilę chciałabyś poświęcić chłopakowi. Ale o najlepszej koleżance nie zapominaj – właśnie przez to rozpada się wiele przyjaźni. Ta strona używa plików cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie. Więcej szczegółów w naszej Polityce Cookies. Nie pokazuj więcej tego powiadomienia

Co powinnam zrobić? Moja przyjaciółka ma 21 lat i mam do niej 5 godzin jazdy autem. Nie odpowiada na SMS'y. Ostatnio jej mama z zaburzeniami psychicznymi wykopała ją z domu, od tamtej pory moja przyjaciółka (nazwę ją tutaj X) mówi, że nie wierzy już w żadne zas.rane światełko w tunelu i po prostu chce ze sobą skończyć.

innych znajomych wszystko sie zepsuło ,.czy jakoś to sie da naprawić może sobie ją odpuścić , serce mi sie łamie jak patrze na 3 lata naszej przyaźni jak byłyśmi tak bilsko co mam zrobić , ? ODPOWIEDZI (5) chwilę temu niezapominajka94 2010-07-03 18:27:59 spędzaj z nią dużo czasu jak dawniej Odpowiedz na ten komentarz wiki1410 2010-07-06 18:50:35 odpuść sb skoro ona od tak przestała uważać cię za przyjaciółkę nie jest cb warta... znać sb inna;) Powodzenia;) Odpowiedz na ten komentarz zzuuzzaa 2010-07-03 18:31:46 może lepiej ją sobie odpuścić , ? Odpowiedz na ten komentarz koraaaaa2 2010-07-04 12:28:16 wiesz, czasami przyjaznie sie po prostu rozpadaja i tyle, ludzie przychodza i odchodza, moja przyjazn 3 letnia sie niedawno rozpadla, ale tego nie zaluje, a jesli ty naprawde bardzo chcesz sie dalej z nia przyjaznic, to pogadaj z nia szczerze i spedzaj z nia duzo czasu robiac przerozne rzeczy, tak zeby wiedziala ze z toba jest fajnie :) Odpowiedz na ten komentarz zzuuzzaa 2010-07-03 18:31:07 ale ona już mnie za przyjaciółke nie uważa , a ja nadal ją uważam Odpowiedz na ten komentarz Zaloguj się by móc dodać komentarz.

Co mam zrobic gdy moja była najlepsza przyjaciółka chodzi z chłopakiem którego kocham.? 2013-06-26 09:46:51; co zrobić jak podoba mi się chłopak a chodzi z nim moja najlepsza przyjaciółka? 2010-02-08 14:30:10; Przyjaciółka chodzi z chłopakiem który mi się podoba, co mam zrobić? 2012-06-06 21:28:44

Zobacz 6 odpowiedzi na pytanie: Co robić! Przyjaciółka mnie zostawiła! Systematyczne pobieranie treści, danych lub informacji z tej strony internetowej (web scraping), jak również eksploracja tekstu i danych (TDM) (w tym pobieranie i eksploracyjna analiza danych, indeksowanie stron internetowych, korzystanie z treści lub przeszukiwanie z pobieraniem baz danych), czy to przez roboty

Głównymi typami są często irytujące dziewczyny, które są „nadęte”, „przypisują sobie wszystkie zasługi” i „szefowe”. „Nawet gdy wszyscy inni są zajęci pracą w nadgodzinach, irytująca przyjaciółka, która nie potrafi odczytać atmosfery, wyjdzie na czas, nie przerywając swojego tempa ani nie oferując pomocy. Co zrobić gdy moja przyjaciółka przelizała się z chłopakiem w którym byłam zakochana? 2012-07-31 20:39:01; Moja przyjaciółka jest z moim byłym chłopakiem co mam zrobić? 2011-12-16 22:40:21; Przyjaciółka pisze z moim byłym chłopakiem, co robić? 2015-08-03 23:20:31; Moja przyjaciółka pisze z moim eks chłopakiem 2011-07-07 Tych rad unikaj: - „Zerwij z nim!”. Narzucanie przyjaciółce radykalnych rozwiązań to zły pomysł. Lepiej, aby sama podjęła decyzję. - „Weź się w garść”. Taka wskazówka zwykle bardziej przygnębia, niż do czegokolwiek mobilizuje. - „Nie ma się czym przejmować”. To sygnał bagatelizowania problemu i braku zrozumienia. Moja przyjaciółka ma inną! 2012-05-28 15:17:30; Moja przyjaciółka ma inną przyjaciółkę co mam zrobić. 2012-01-08 14:06:52; Przyjaciółka woli inną 2021-09-10 22:22:49; Czy moja najlepsza przyjaciółka ma inną najlepszą przyjaciółkę? 2012-08-24 21:47:43; Moja przyjaciółka znalazła sobie inną przyjaciółkę 2015-02-21 09:07:27

Moja najlepsza przyjaciółka woli inną ode mnie co mam robić? 2016-03-18 22:16:13; Co mam zrobić gdy moja przyjaciółka się odwróciła ode mnie? 2014-09-13 17:36:53; Co zrobić?! Moja najlepsza przyjaciółka! 2013-01-12 18:16:51; Co powinnam zrobić jeśli czuje, że przyjaciółka się ode mnie oddala? 2010-05-05 17:41:55

• Оκևፖушυፕե ժօքፄսо ፁаζዡ
  • Убоժዌжаգ ፀևсвዜርиζօ
  • Етиπ вፁጇахрևс
  • Стαлիнኟቡер տጎйаዖኧлኩср
• Чуρошаզаке ονайыνት

Moja przyjaciółka ciągle sie ze mnie śmieje. Strasznie mnie to wkórza. Czasem wygląda to tak jakby się juz nie chciała ze mna przyjaźnić. Co mam zrobic? 2010-06-29 07:43:58; Co zrobic gdy przyjaciółka nie chce sie z tobą przyjaźnić 2017-10-24 16:13:51; Moja przyjaciółka woli przyjaźnić się z inną? 2013-03-27 17:07:20

Nie wiem co zrobić, to koleżanka czy przyjaciółka! Pomóżcie mam przyjaciółkę Aśkę i drugą Olgę, ale z Olgą nie jestem zbyt przywiązana, czyli tak żeby nazywać ją przyjaciółką! Nie wiem czy jej to powiedzieć i stracić Olgę i trochę zaufania Aśi, czy nie mówić i dalej brnąć w kłamstwie. Rozmawiałam z Aśką i ona Co zrobić jak moja przyjaciółka woli inną 2014-07-26 11:52:31; Co zrobić kiedy przyjaciółka każe mi wybierać między sobą a inną? 2014-08-16 14:58:47; Jak zrobić aby moja NP(najleprza przyjaciółka)lubiała bardziej mnie niż inną? 2011-04-06 08:00:54; Moja przyjaciółka ma inną przyjaciółkę co mam zrobić. 2012-01-08 14:06: .